ZAMANLAMADAN

                      Herşeyin bir sırasını beklerken ben...Nice vakit geçirmisim koşarcasına,bu gün oturup bir nefes alıp bakışım donuklaşınca fark

ettim. Hep bir bahanem oldu yaşamak için,ölüme bahane gerekmeyeceği düşüncesi ile.Kendimden feda ettiklerim ile bugün veda ettiklerimin toplamıyım sonuç itibari ile.Hayatın içinde sürekli program yaparak,her şeyi mevcut sistemin bir parçası haline getirir iken ne kadar eksiliyoruz kendimizden.Bir beden de can bulmak.Sonra bir başka bedende bir olmak.Sonra kendi bedeninden bir parça ile çoğalmak.Madde ağırlığınca ruhunu kaybedenler.Sonra zamansız bir zamanın içinde eksilen benliğime bir ben katmak bütün anladığım.

                 Ölüm denen bir gerçeğin içinde ölümsüzce katışabilmek,bana göre kalp ile düşünme gücünü fark edince başlıyor. Katıştığım tüm gerçeklerim şimdi hayalimde canlanıyor.Ruhum bedenimi hiçe sayıyor.İnsanların arasında koyulaşmış düşünceler ile ne kadar vakit yalnız kaldınız?Merakımdan değil,umursadığımdan...

                Tüm zamanın efendisi misiniz?Yoksa sadece zamanın içinde öylesine geçip giden mi? Zamanı değerlendirenlerden mi ,zamanın yenilediklerinden mi? Ne kadar plan yaparsak yapalım,biz zamanın içinden giderken azığımızı hem toplayan hem tüketen can parçalarıyız.Her yok oluş bize zamansız gelir oysa...Zamansız zamanlarda tam da biz olmuştuk. Farkına varmasak da...